สาวน้อยผู้มีดวงตางดงามดั่งอัญมณีจ้องมองในจดหมายที่ราชเลียขาซูมานมอบให้ก่อนจากไป มันไม่ได้ปิดผนึกด้วย สโนเรเจล่า.....ทำยังไงดีหละ
อ่านหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกเนอะ เธอตัดสินใจเองได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ผ่านการกลั่นกรองจากเซลล์สมองซีกซ้าย ตาโตมองซ้ายขวาเล็กน้อยแล้วก้มลงอ่านจดหมายราวกับเครื่องถ่ายเอกสาร(คนเหรอน่ะ)
สาสน์จากราชวังไกล ไกล ไกลชิบหาย .... ชื่อวัง.....จะดีเหรอเนี่ยสโนเรแจล่าคิด
อ่านต่อก่อนสิคะคนสวย......อื่ม...ขอเชิญหญิงสาวจากทั่วราชอาณาจักรและนอกอาณาจักรที่คิดว่าตัวเองสวยแล้ว มีความมั่นใจ กล้าแสดงออก อายุ 15 20 ปี รูปร่างดี สูงไม่ต่ำกว่า 160 ขาวสวยหมวยเซ็ก มีความสามารถในหลายๆด้าน ใช้คอมพิวเตอร์เป็น.
เอ่อ....แจจ๊ะ นอกบท...เด๋วมีหักค่าตัวนะจ๊ะ หรือทั้งจำทั้งปรับ มันมีที่ไหนเล่าคอมพิวเตอร์ เทค!!!
แย่หละ เรามีคุณสมบัติทุกอย่างเลย แค่อายุเกิน... ตาสวยกรอกไปมาระหว่างคิดและมองเพดาน ไม่เป็นไรหรอกหน้าเด็กโกงอายุได้ ฮิฮิ
ฝันไปเหอะหยะหล่อน!!! องค์หญิงอนาสเทเซียแย่งจดหมายในมือสโนเรแจล่าที่กำลังฝันค้างไป
ดูสิคะเด็จพี่..ดูมันสิคะ มันคิดจะไปงานเต้นรำของเจ้าชาย....อุ๊บต๊ายตายเจ้าชายจอง โฮหลิบ เซียไม่ยอมนะเด็กพี่มิคเซล่า
ไหน ต๊ายยย หล่อน ไฝ่สูงนะยะ แล้วใครใช้ให้หล่อนเปิดจดหมายอ่าน มันมีไว้สำหรับคนสวยเข้าใจไหม มิคเซล่าผลักหน้าผากหน้าผากคนสวยตกทุกข์ของเราด้วยนิ้วชี้ ทำเอาสโนเรแจล่าวิ่งถอยหลังไปแล้วตกหน้าต่างชั้นสามลงไปบนกองฝางที่อยู่ข้างล่าง
อุ๊ย มันตายไหมเพคะเด็จพี่ ทั้งสองรีบถกสุ่มไก่สีเขียวและชมพูสะท้อนแสงมาส่องดูการจากไปของสโนเรแจล่า
นั่นน่ะ นอนขี้เหร่อยู่นั่นไงน้องอนาสเทเซีย
เชอะ!! ท่านพี่คะอย่าไปใส่ใจมันเลยเราไปบอกเด็จแม่สเนฟานี่กันเถอะจะได้ซักสุ่มไก่เราซักที
นั่นสิน้องอนาสเทเซีย ไม่ได้ซักมาสองปีแล้วป่านนี้กลิ่นคงเหมือนกุหลาบแรกแย้มแล้วสินะ อะฮิๆ
สองพี่น้องพากันเตรียมตัวไปงานเลี้ยงของเจ้าชายจองที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า เมื่อราชินีใจร้ายสเตฟานี่ทราบข่าวจึงเรียกให้นายพรานมาพบและสั่งให้ฆ่าสโนเรแจล่าเมื่อรุ่งสางเมื่อเธอออกไปเก็บลูกตะขบในป่า ทีนี้ใครจะสวยแข่งกับเธอและลูกสาวผู้งามเลิศในปัฐพีเห็นทีจะไม่มี
กระจกวิเศษเอ๊ยย ใครงามเลิศในปัฐพี โลกนี้และจันทรา มหาสมุทรไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน แม้อยู่ในใต้หล้าสุธาธาร ขอพบพานพิศวาสมิคลาดคลา...อา...อา....อา....อะ....อะ กระจกวิเศษปรากฏหน้ากากอันเป็นจิตวิญญาณของกระจกวิเศษ
หามิได้ราชีนีผู้เลอโฉมของข้า...... สเตฟานี่ยิ้มกริ่ม เป็นสโนเรแจล่าสวยเลิศในปัฐพีไม่มีใครเกิ๊น ไม่มีใครเกินแน่นอล
กีดดดดดดดดดดด
กรีดดดดดดดดดดด
กรี่ดดดดดดดดดดด
กรี้ดดดดดดดดดดด
กรี๊ดดดดดดดดดดด
กรี๋สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสเซอะ!! ไม่ ฉัน ฉันตั้งหากที่สวยที่สุดไม่ๆๆๆๆ เธอสะบัดผมเหมือนในโฆษณารีจ๊อยอย่างบ้าคลั่ง ชั้นก็ต้องสวยได้ ขาวนักเหรอสโนเรแจล่า พรุ่งนี้แกได้ตกอันดับแน่สโน...เร...แจ...ล่า......................... สายตาดุดันมองเข้าไปในกระจกที่มีสาวน้อยเศษถ่านกำลังนั่งแช่เท้าในน้ำอุ่นอยู่
หนูพูดได้สองตัวแอบวิ่งออกมาจากซอกเล็กๆของประสาทโทรมๆ มันจะไม่โทรมได้ไงหละก็มีคนใช้อยู่คนเดียว....
สโนเรแจลี่ๆ เสียงแหลมเล็กเรียก
อ่าวว่าไงจ๊ะ อิทึก ยอกแจ คนสวยกล่าวทักทายหนูนาทั้งสองตัวที่เป็นเพื่อนคอยปลอบโยนเวลาเธอรู้สึกเหงาท้อแท้
สโนเรแจลี่ พรุ่งนี้ราชินีใจร้ายจะทำอันตรายเธอนะ หนูยอกแจร้อง
เหรอ ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็อยากตายอยู่แล้ว... หนูทั้งสองได้ยินดังนั้นจึงมองตาละห้อยด้วยความสงสาร
อย่าเลยสโนเรแจลี่ หนูอิทึกกล่าวห้าม
ทำไมหละ ชั้นจะได้ไปนอนเป็นเจ้าหญิงนิทราซะที คนสวยพูด หนูทั้งสองแทบเอาเท้าชี้ฟ้า จะดีเหรอคะคนสวย...ตายแล้วเดี๋ยวไม่สวยปากไม่แดงนะคะ
ไม่ได้สิ... ถ้านายพรานเอามีดปักอกฉันฉันก็ตายไม่สวยสิเน๊อะ คนสวยเพิ่งคิดได้
ใช่แล้วหละสโนเรแจล่าพรุ่งนี้น่ะไม่ต้องไปเก็บผลไม้หรอกนะ เก็บตัวไว้ไปงานแต่งงานเจ้าชายจองเถอะ
ในห้องของมิคเซล่าและอนาสเทเซีย
พี่มิคเซล่าเขอ.....ดูสิคะ อนาสเทเซียได้น้ำหอมมาใหม่เค๊อะ
ไหนๆลองดมดูสิ มิคเซล่าในชุดรัดรูปถุงน่องดำกระวีกระวาดมาจากการลองเสื้อหลังฉากกั้น
กลิ่นอะไรทำไมมันหอมกระจายแบบนี้เนี่ย หูววว เธอกล่าวพร้อมสูดเต็มปอดด้วยจมูกบาน
พราร้าคะ
อะไรนะ
พราร้า........
ปลาร้า? มิคเซล่าออกเสียง
เด็จพี่ขาเรียกซะเกรดต่ำเลย แต่ก็เก๋ดีนะคะ ทั้งสองหัวเราะคิกคัก
ทันใดนั้นก็มีเสียงชายหนุ่มตะโกนขึ้นมา รพันเซลๆ โยนผมของเธอลงมาหน่อย ทั้งสองย่องไปชเง้อตรงหน้าต่าง
พี่ขา มันใช่เจ้าชายจองรึเปล่า มิคเซียล่าถาม
พี่ว่ามันไม่ใช่นะดูม้าตัวนั้นสิ มิคเซล่าทำหน้ารังเกียจแล้วชี้ไปที่ลาอันเป็นพาหนะของผุ้มาเยือน ค่อนข้างแคระเกินลักษณะอาชา
งั้นเอาไงดีเค๊อะ อนาถเทเซียยกประโปรงสุ่มขึ้นมาบังหน้าด้วยความเขินอาย จนมิคเซียล่าต้องดึงมันลงมาปิดที่เดิม
มิคเซียล่าเหลือบลงไปทางหน้าต่างหอคอยแล้วตะโกนว่า นิทานที่ท่านเรียกกกก...ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ ขอบคุณค่ะ
เจ้าชายผิดหวังแล้วกลับไปพร้อมลาตัวนั้น
อะไรเนี่ยอนาสเทเซีย ท่องเอาไว้นะ เจ้าชายจองยุนหลิบๆ เธอกล่าวเมื่อเห็นน้องสาวเก็บเสื้อผ้าเตรียมหนีตามคนนี้เมื่อกี้ลงไปด้วยผ้าปูที่นอนที่ผูกไว้เรียบร้อย
อ่อ ...... เธอใช้สมองโลมาคิดซักพัก อย่างนั้นก็ได้คะ ว่าแล้วหล่อนก็เดินส่ายตูดเอากระเป๋าไปเก็บ คนแต่งหมายถึงโยนทิ้งลงหน้าต่างไป...
เรามาลองรองถือกระเป๋าตรากร้ากันดีกว่านะคะคุณน้อง
ดีคะคุณพี่เข้ากับชื่อน้ำหอมคะคุณพี่
อะหุๆ
เช้าวันต่อมา นกน้อยบินออกหากิน นกฮัมมิ่งเบิร์ดสีฟ้าตัวน้อยร้องเพลงเสียงใส ถลาลมมาเกาะที่กิ่งไม้
ปั๊ก!!!
เย้....หนูเซียทำได้แล้วคะพี่มิคเซล่า หญิงสาวกระโดดโลดเต้นอยู่ใกล้ๆหลังจากปาก้อนหินโดนนกฮัมมิ่งเบิร์ดตกลงไปจากต้นไม้หล่นใส่ถังซักผ้าของสโนเรแจล่าคนสวยพอดิบพอดี
คนสวยหันขวับไปยังที่มาของผู้ที่มากลั่นแกล้ง ทำแบบนี้ได้ไงกัน สองพี่น้องรู้สึกสำนักผิดกลืนน้ำลายเฮือกอยู่บนหอคอย
ทำไมแบบได้ยังไงนะ ตัวนี้ฉันจ้องไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วนะ ตกใส่ถังซักผ้าก็กินไม่ได้น่ะสิ คนสวยโกรธเดินไปหยิบตระกร้าเก็บผลไม้ มิคเซล่ากับอนาถเทเซียมองหน้ากันอย่างงงๆ
แต่ใครจะรู้ได้ถึงแผนการร้ายของราชินีสาวสวย(นางเอกมันรู้แล้วไง)ที่ได้เรียกนายพรานมือฉกาจมาพบโดยสั่งหมายสังหารคนสวยผู้อาภัพ
ฆ่าสโนเรแจล่าซะ ตอนที่มันไปเก็บผลไม้ ราชินีสั่ง
รับบัชญา
สาวน้อย(จิงดิ)เดินถือตระกร้าเดินเข้าไปในป่า พร้อมหยิบเสื้อคลุมสีแดงใส่เพื่อกันความหนาวติดไปด้วย ใช่แล้วเธอกำลังหลงกลความชั่วร้ายของราชินี
โด เร มี ฟา ซอล ลา ที โดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด โอ โอโอโอ๊ๆ สโนเรแจล่ากระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขในป่าลึกที่เหมือนกับอีกโลกหนึ่งของสาวน้อย แต่เธอจะรู้ไหมว่า เงาดำที่คอยติดตามเธอคือ........
ฟีโอน่า เธอจริงๆด้วย โอ้ฟีโอน่า เงาดำเข้ากอดรัดฟัดเหวี่ยงสาวน้อยตัวเล็กๆอย่างไม่เป็นยะเป็นยัง
ว๊ายยย แกเป็นใครเนี่ยอย่านะ อย่านะ อย่า หนูยอมแล้ว เธอพูดพร้อมเอามือคล้องคอเขา
เธอไม่ใช่ฟีโอน่านี่หนา ร่างใหญ่หนาบึ๊บบับปล่อยเธอกระแทกพื้น พร้อมหน้าเหวอ
เออสิยะ แกเห็นชั้นตัวเขียวรึไง สโนเรแจล่าผู้ถูกรังแกนอนเท้าแขนอยู่บนพื้นอย่างเซ็งๆ
แล้วเธอเป็นใคร ทำไมเข้ามาในป่าแห่งนี้ นี่มันคูน้ำของฉัน เขาพูด
สโนเรแจล่า เธอหละ สาวน้อยลุกปัดเศษตะขบ
เชร็คดง
อะไรนะ!
เชร็ค ดง!!!!!!!
อ่อ.....เข้าใจล่ะ ไม่ได้มาแย่งคูนายหรอก มาเก็บผลไม้ตามบท เดี๋ยวจะกลับแล้วจะเอาสบู่กับแปรงสีฟันไหมหละคราวหลังจะซื้อมาฝาก
ไม่อะ ฉันรักษากลิ่นออริจินัล เชร์คดงบอกอย่างเย่อหยิ่ง เก็บตามสบายน่ะ ชั้นไปหละ
เดี๋ยวเซ่.... จะไม่อยู่ช่วยฉันหน่อยเหรอ อีก 5 นาทีจะมีซีนที่นายพรานออกมาควักหัวใจฉันนะ
ทั้งสองได้ทำการตกลงกันอย่างลับๆ เพื่อที่เธอจะได้มีชีวิตรอดไปพบเนื้อคู่ที่รอเธออยู่ ณ อาณาจักร ไกล ไกล ไกลโคตรรๆ
กรี๊ดดดดด ช่วยด้วย อย่าทำอะไรหนูเลย หนูยังมีแม่ที่ต้องดูแล ลูกอีก 25 พ่อที่ป่วยเป็นอัมภาสหัวใจโตเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายกับหมูในเล้าสี่ตัวที่ต้องดูแล เธอกรีดร้องหลังจากมีผู้ชายคนหนึ่ง ลักษณะเป็นนายพรานแน่แท้ โผล่ออกมาจากพุ่มไม้พร้อมมีดพกในมือ
เจ้า....เจ้า.... นายพรานฮันค์ ยองซ์ (ชื่อเต็ม) กล่าวอย่างติดขัด
....ทำไม อึ้งสิ เห็นชั้นสวยแล้วอึ้งอะดิ แน่จิงมาดิอะโด่...
อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ หนูยังไม่เคยมีแฟนเป็นนายพราน
เจ้า...ช่างสิริโฉมงดงามยิ่งนัก เหตุใดราชินีจึงสั่งสังหารเจ้าได้ลงคอ พรานหนุ่มคุกเข่าลงแทบพื้น
อุ๊ยเขินน... เธอเอ่ยเบาๆ ก็เขาอิจฉาในความงามของข้า เพราะฉะนั้นอย่าฆ่าข้าเลยนะ ไปฆ่าหมูในเล้าของเชร็คดงซักตัวเถอะ ฉันจ่ายตัวค่าหมูไว้แล้ว แล้วบอกกับราชินีว่านี่เป็นหัวใจของข้า ถ้าเจ้ารักข้าจริงท่านนายพราน เธอคุกเข่าลงเทียมเขาแล้วประกบมืออีกข้าง เชื่อข้า...
ทำตามที่ข้าบอก... แววตาใสชอนไชเข้าไปในดวงตาของพรานหนุ่ม และ มีรึ จะพลาด????
สาวน้อยเดินออกมาพร้อมผลไม้เต็มตระกร้า ที่จริงแล้วเธอไม่ควรกลับไปที่ปราสาทอีกแต่.......
------------------------------
-------------------------------------------------
